ای پسر فاطمه، نور هدی
سبزترین باغ بهار خدا
با تو دل از غصه رها می شود
پاکتر از آینه ها می شود
ای گل گلزار خدا، یا رضا
آینه ی قبله نما یا رضا
…
میلاد امام رضا (ع) بر همگی دوستان مبارک

بیماری، بارها به سراغش آمده بود و عرصه را بر او تنگ كرده بود. گویی، این درد نمی‏خواست او را رها كند. می‏خواست به گونه‏ای از این بیماری فرار كند، بی‏آنكه فكر مرگ به خاطرش خطور و فرشته مرگ را ملاقات كند. امّا تا بدان لحظه، اذن قبض روحش به ملك مقرّب (عزراییل) نرسیده بود. تا اینكه، ملك مقرب این اذن را از سوی پروردگار دریافت می‏كند. و غافل‏گیرانه از راه می‏رسد. بیمار به عزراییل اعتراض و از این بی‏خبری شكایت می‏كند. او به عزراییل می‏گوید: "من تصور می‏كردم كه آمدنت را خبر می‏دهی تا ما خود را برای این سفر مهم و خطیر آماده و مهیا كنیم.

عزراییل به او پاسخ می‏دهد: "ای بنده بی‏خبر! ما نزدیك بودن مرگت را به تو خبر دادیم و چه بسیار رسولان و پیامبران فرستاده شدند تا مرگ را به بندگان هشدار دهند، امّا تو از همه نشانه‏ها، با بی‏اعتنایی گذشتی. در خواب غفلت فرو رفتی و وجود مرگ را (كه مرحله تازه‏ای از زندگی است) از یاد بردی. تو گوش‏هایت را به روی زنگ خطرهایی كه برایت به صدا در می‏آمد كه همان دردها و رنج‏ها بود، بستی. من آخرین پیك هستم كه تو آن را غافل‏گیرانه می‏دانی. فرصت تمام است، پس چه خوش است لحظه‏ای كه دعوت پروردگارت را با طیب خاطر اجابت كنی." بیمار بی‏دست و پا می‏شود و شروع به تلاش برای زندگی دوباره می‏كند، امّا ثمربخش واقع نمی‏شود. عزراییل مأموریت خود را انجام می‏دهد تا عذری در پیشگاه خدا نداشته باشد. او بیمار را قبض روح می‏كند. صدای شیون و زاری بلند می‏شود، اما فایده‏ای ندارد. ملك الموت صدا می‏زند: "چرا بیهوده فریاد می‏كنید و اشك می‏ریزید؟ به خدا سوگند كه پیمانه عمر این انسان به پایان رسیده بود. او به دعوت پروردگارش لبیك گفت. شما به حال خود گریه كنید، زیرا بار دیگر من به میان یكی دیگر از شما خواهم آمد، تا زمانی كه هیچ یك از شما باقی نمانید.

آرتميس (Artemis) نخستين  زن دريانورد  ايرانی است كه  درحدود ۲۴۸۰ سال پيش، فرمان درياسالاری خويش را از سوی خشايارشاه  هخامنشی دريافت كرد و اولين بانویی است كه در تاريخ دريانوردی جهان در جايگاه فرماندهی دريايی قرار گرفته است.
             
در سال ۴۸۴  پيش از ميلاد، هنگامی كه فرمان بسيج دريايی برای شركت در جنگ با يونان از سوی خشايارشاه صادر شد، آرتميس فرماندار سرزمين كاریه با پنج فروند كشتی جنگی كه خود فرماندهی آنها را در دست داشت به نيروی دريايی ايران پيوست.

دراين جنگ كه ايرانيان موفق به تصرف آتن شدند، نيروی زمينی ايران را ۸۰۰ هزار پياده و ۸۰ هزار سواره تشكيل می‌داد و نيروی دريايی ايران شامل ۱۲۰۰ ناو جنگی و ۳۰۰ كشتی ترابری بود. همچنین  آرتميس در سال ۴۸۰  پيش از ميلاد  در جنگ سالامين (Salamine) كه بين نيروی دريایی ايران و يونان در گرفت شركت داشت و دلاوری های بسياری از خود نشان داد.
 
او در يكی از دشوارترين شرايط در جنگ سالامين، با دليری و بی‌باكی كم‌مانندی توانست بخشی از نيروی دريايی ايران را از خطر نابودی نجات دهد و به همين دليل به افتخار دريافت فرمان درياسالاری از سوی خشايارشاه رسيد.

او به خشایارشاه پیشنهاد ازدواج نیز داد که بدلایلی این پیوند صورت نگرفت. در سالهای دهه شصت ميلادی (دهه چهل خورشیدی) نيروی دريايی ايران، برای نخستين بار ناو شكن بزرگی را به نام يك زن نام گذاری كرد و او «آرتميس» بود.

ناو شكن آرتميس در دوران خدمت درياسالار فرج الله رسايی به آب انداخته شد و سالها بر روی آبهای خليج همیشه فارس پاسدار سواحل ايران بود.
 

يوسف گم گشته باز آيد به كنعان غم مخور
كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور
اي دل غمديده حالت به شود دل بد مكن
وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن
چتر گل در سر كشي اي مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت
دايما يكسان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نوميد چون واقف نه از سر غيب
باشد اندر پرده بازيهاي پنهان غم مخور
اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بر كند
چون ترا نوحست كشتي بان ز توفان غم مخور
در بيابان گر بشوق كعبه خواهي زد قدم
سر زنشها گر كند خار مغيلان غم مخور
گر چه منزل بس خطرناكست و مقصد بس بعيد
هيچ راهي نيست كانرا نيست پايان غم مخور
حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب
جمله ميداند خداي حال گردون غم مخور
حافظا در كنج فقر و خلوت شبهاي تار
تا بود وردت دعا و درس قران غم مخور

شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود. حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید. او به شهر رفته و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن می کند. او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل می زند.

موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت می زند. دیروز که حسنک با کبری چت می کرد، کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است. کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با پتروس چت می کرد. پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد. پتروس دید که سد سوراخ شده اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود. او نمی دانست که سد تا چند لحظه ی دیگر می شکند. پتروس در حال چت کردن غرق شد.

برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود. ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت. ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد. ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت. قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد. کبری و مسافران قطار مردند.

اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت. خانه مثل همیشه سوت و کور بود. الان چند سالی است که کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد او حتی مهمان خوانده هم ندارد. او حوصله ی مهمان ندارد. او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند. او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد او کلاس بالایی دارد او فامیل های پولدار دارد. او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت. اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد.

به همین دلیل است که دیگر در کتاب های دبستان

آن داستان های قشنگ وجود ندارد.

۲۱ ماه رمضان سالروز شهادت حضرت علی علیه السلام - اسوه ومظهر عدالت وعبادت - برتمامی عاشقان ودلسوختگان آن حضرت تسلیت باد.

دو روز مانده به پایان جهان!تازه فهمید كه هیچ زندگی نكرده است.تقویم اش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود پریشان و آشفته شد و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد داد زد و بد و بیراه گفت خدا سكوت كرد. آسمان و زمین را به هم ریخت خدا سكوت كرد. دلش گرفت و گریست و به سجاده افتاد خدا سكوتش را شكست و گفت: عزیزم اما یك روز دیگر رفت و تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی تنها یك روز دیگر باقی مانده است بیا و حداقل این یك روز را زندگی كن.او با هق هقش گفت: یك روز چه می توانم بكنم؟

خدا گفت: هر كس كه لذت یك روز زمین را تجربه كند گویی هزار سال زیسته است آنكه امروزش را در نیابد هزار سال هم به كارش نمی آید.

آنگاه هم یك روز را در دستهایش ریخت و گفت برو و زندگی كن. او مات و مبهوت به زندگی نگاه كرد كه در گودی دستش می درخشید اما می ترسید حركت كند می ترسید راه برود می ترسید زندگی از لای انگشتش بریزد. قدری ایستاد و با خودش گفت: وقتی فردایی ندارم نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد؟ بگذار این یك مشت زندگی را مصرف كنم آن وقت شروع به دویدن كرد زندگی را بر رویش ریخت و پاشید آن را نوشید زندگی را بویید چنان به وجد آمد كه دید می تواند تا ته دنیا بدود می تواند بال بزند می تواند پا روی خورشید بگذارد.

او در آن یك روز آسمان خراش بنا نكرد زمینی را مالك نشد مقامی را بدست نیاورد اما در همان یك روز دست به پوست درخت كشید روی چمن خوابید كفش دوزكی را تماشا كرد و سرش را بالا گرفت و ابر را دید...

به آنهایی كه نمی شناخت سلام كرد و برای آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد او در همان یك روز آشتی كرد و خندید و سبك شد و لذت بر او سرشار شد و بخشید. عاشق شد و عبور كرد و تمام شد

او همان یك روز را زندگی كرد اما فرشته ها در تقویم خداوند نوشتند: